حبیبیه

از ویکی‌وحدت، دانشنامۀ مجازی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حبیبیه‏ فرقه ای است با مشی صوفی گری.

تاریخچه

در کتاب «هفتاد و سه ملت» فرقه فوق به صورت حبیبیه ذکر شده است. در این کتاب اعتقاد حبیبیه بیان می‌شود که: من شرب کاس المحبة، سقط عنه العباده. یعنی هر کسی که شراب محبت حق بنوشد، دل و جانش به دوستى و عشق عالم علوى در جوش و خروش آید و به نوافل و عبادات بدان حضرت تقرب یابد و چون با سعادت هم قرین شود. خداوند وى را به دوستى قبول خواهد کرد و صفاتش به نیکی تغییر خواهد کرد و می یابد و قوایش مبدل خواهد شد.

استناد حبیبیه به حدیث قدسی در اثبات مدعایشان

چنان‌که حدیث قدسى بر این ادعا گواه است: لا یزال العبد یتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته کنت له سمعا و بصرا و لسانا و یدا، فبی یسمع و بى یبصر و بى ینطق و بی یبطش... یعنی خداوند می‌فرماید: همیشه بنده‌ى من به وسیله نمازهاى نافله به من نزدیک مى‌شود تا این که او را دوست بدارم پس هر گاه به او علاقمند شدم، گوش و چشم و زبان و دست او می‌شوم در آن‌چه که می‌شنود و می‌بیند و سخن می‌گوید و کاری انجام می‌دهد. یعنی این‌که گوش او می‌شوم تا به وسیله من بشنود چشم او می‌شوم تا به وسیله من ببیند و زبان او می‌شوم تا به وسیله من سخن بگوید و دست او می‌شوم تا به وسیله من کارهایش را انجام دهد. و سقط عنه العباده و الارکان و در این هنگام بار تکلیف از روی دوش او برداشته می‌شود.[۱]

علت نامگذاری

خوارزمى مى‏‌نویسد: ایشان را از آن جهت «حبیبیه» نامیدند که خداوند را به دلیل طمع بهشت یا ترس از دوزخ عبادت نمی‌کنند، بلکه خداوند را از روی عشق و دوستی می‌پرستند. [۲] [۳] [۴]

پانویس

  1. مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص 150
  2. مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص 150 با ویرایش گسترده و اصلاح و مناسب سازی عبارات.
  3. هفتاد و سه ملت یا اعتقادات مذاهب، تصحیح دکتر محمد جواد مشکور، چاپ تهران، سال 1341 شمسی، ص 27 و 28.
  4. خوارزمی ابو عبدالله محمد بن احمد، مفاتیح العلوم، چاپ لندن، ص 20