احمد بن عباس نجاشی صیرفی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۴۴: خط ۴۴:
* معجم رجال الحدیث، ج1ص140 شماره615؛  
* معجم رجال الحدیث، ج1ص140 شماره615؛  
* نقد الرجال تفرشی، ج1ص128 شماره 246.
* نقد الرجال تفرشی، ج1ص128 شماره 246.
{{علمای اسلام}}


[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۰

احمد بن عباس نجاشی صیرفی
عالمان شیعه.jpg
نام کاملاحمد بن عباس نجاشی صیرفی
نام‌های دیگر
  • ابن طیالسی
  • صیرفی
اطلاعات شخصی
سال تولد294 ق، ۲۸۶ ش‌، ۹۰۷ م
محل تولدکوفه
سال درگذشت375 ق، ۳۶۴ ش‌، ۹۸۵ م
محل درگذشتبغداد
دیناسلام، شیعه
استادانهشام بن حكم
شاگردان
  • شیخ تلعكبری
  • ابراهیم بن هاشم
فعالیت‌هامحدث شیعی

احمد بن عباس نجاشی صیرفی، معروف به «ابن طیالسی» محدث شیعی. فرزند او «علی بن احمد بن عباس» از شاگردان شیخ صدوق بوده است و نوه او «احمد بن علی بن احمد بن عباس» معروف به ابوالعباس نجاشی از پیشوایان امامیه و صاحب کتاب رجال است.

زندگی‌نامه

احمد بن عباس نجاشی صیرفی، معروف به «ابن طیالسی». محدث شیعی. وی تقریباً در اواخر قرن سوم و احتمالاً در کوفه به دنیا آمد و در نیمه دوم قرن چهارم (پیش از 385ق) در بغداد وفات یافته است. نسب او به ابو سمال سمعان بن هبیره می‏‌رسد که خاندانی بزرگ در کوفه و از دیرباز معروف به تشیع بودند. وی در بغداد سکونت داشت و منزل او در محله «درب البقر» قرار داشت و چنان‌که مامقانی گفته، از لقب «صیرفی» بر می‌‏آید که به کار صرافی دراهم اشتغال داشته است. شهرت او به «ابن طیالسی» شاید از آن جهت است که «طیلسان» واژه‏ای عجمی و برگردانیده «تالشان» است و برای این‌که وی را در مقام تحقیر و سرزنش، از اصالت عربی دور سازند با این اسم از او یاد می‏‌کرده‌‏اند. این احتمال نیز وجود دارد که وی در تجارت نوعی پارچه به نام «طیلسان» دست داشته است که این احتمال با شغل صرافی او بیشتر تناسب دارد.

فرزند او علی بن احمد بن عباس (م. ح415ق) از شاگردان شیخ صدوق بوده است و نوه او «احمد بن علی بن احمد بن عباس» معروف به ابوالعباس نجاشی از پیشوایان امامیه و صاحب کتاب رجال است. وی در بغداد از جمله اساتیدی بود که دیگران برای استماع حدیث نزد او جلوس می‌‏نمودند. تلعکبری در 335هجری از او حدیث شنیده و اجازه نقل احادیثش را از وی دریافت کرده است. این گزارش حاکی از آن است که وی در ایام میان‌‏سالی به این درجه از علم رسیده بود. چنان‌که اجازه تلعکبری از او نیز می‏‌تواند دلیل بر صحت اخبار و احادیث او بوده باشد. وی از جمله کسانی است که متن کامل دعاهای صحیفه سجادیه را روایت کرده است. در منابع رجالی گزارش دقیقی درباره اساتید و شاگردان او ذکر نشده است. به گفته مامقانی از شاگردان او جز تلعکبری، می‏‌توان «ابراهیم بن هاشم» را نام برد. هم‌چنین در همین منبع «هشام بن حکم» از استادان او معرفی شده است. نوه او نجاشی نیز به دلیل این‌که وی دارای اثر تألیفی نبوده است، شرح‏ حال او را در رجال خود نیاورده است.

استادان

مامقانی هشام بن حکم را استاد او معرفی کرده است.

شاگردان

مامقانی از تلعکبری و ابراهیم بن هاشم را بعنوان شاگردان او نام برده است.

جستارهای وابسته

منابع

  • تنقیح المقال(حجری)، ج1ص64 شماره 381؛
  • دائره المعارف تشیع، ج1ص138؛
  • رجال طوسی، ص412 شماره 5964؛
  • طبقات اعلام الشیعه، ج1ص28؛
  • الفوائد الرجالیه، سیدبحر العلوم، ج2ص32؛
  • معجم رجال الحدیث، ج1ص140 شماره615؛
  • نقد الرجال تفرشی، ج1ص128 شماره 246.