یعفوریه

از ویکی‌وحدت
نسخهٔ تاریخ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۴۷ توسط Salehi.m (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «در باره فرقه «یعفوریه» مطالب بسیار اندکی نوشته شده است که پراکنده و نیز از نظ...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

در باره فرقه «یعفوریه» مطالب بسیار اندکی نوشته شده است که پراکنده و نیز از نظر محتوااز هم متفاوت هستند که با استناد به آن ها نمی توان در باره این فرقه و آراء و عقاید مربوط به آن به طور مستند و دقیق اظهار نظر کرد.در ادامه به دو عنوان از یعفوریه با توضیحات متفاوت اشاره می شود.

1.گروه اول از يعفوريه‏ از فرق «اماميه» و از اصحاب سليمان الاقطع بودند كه از معاصران ابو محمد هشام بن الحكم بود. اینان معتقد بودند که معرفت ائمه واجب است و قيام به شرايعى را كه از طرف رسول (ص) ابلاغ شده است، نيز واجب است. کسی که امام را نشناسد و بميرد، آن چنان است كه در جاهليت مرده باشد.برخی از ایشان گفته اند که اگر كسى معرفت امام را درك كند، هيچ فريضه و تکلیفی بر او واجب نيست. فقط معرفت امام او را کفایت می کند. برخى از «يعفوريه» پیرو عقیده «معتزله» در «قدر» شدند و گفتند: معرفت امام، ضرورى است. [۱] 2.گروه دوم از یعفوریه شیعیان و پیروان محمد بن بشیر بوده اند و در عصر امامت موسی بن جعفر (ع) ظهور کرده و در امامت امام موسی بن جعفر(ع) توقف کرده و منکر امامت فرزندش علی بن موسی (ع) و هم چنین منکر امامان بعد از آن حضرت شدند. آن ها عصمت امامان بعد از موسی بن جعفر را قبول نداشتند و هر کسی را که به امامت ایشان قائل بود کافر و خونش را حلال می دانستند. البته این فرقه بعدها امامت موسی بن جعفر را نیز منکر شدند و امامت محمد بن بشیر و پس از او امامت فرزندش را پذیرفتند. [۲] اینان معتقد بودند که خداوند فقط نماز، خمس و روزه ی ماه رمضان را واجب کرده است و مسایلی چون زکات، حج و دیگر موضوعات دین و احکام شرعی وجود ندارد. آن ها ازدواج با محارم را جایز می دانستند و رابطه جنسی با غلامان را بدون اشکال می شمردند. [۳]

پانویس

  1. مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ اول، ص 477 با ویرایش و اصلاحات در عبارات
  2. http://wikifeqh.ir/%DB%8C%D8%B9%D9%81%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87
  3. طوسی ابی جعفر محمدبن حسن بن علی، رجال کشی، مصطفوی، حسن ، ص ۴۷۹، نشر دانشگاه مشهد، ۱۳۴۷ شمسی.