مجیب الرحمن

از ویکی‌وحدت
Ambox clock.svg


نویسنده این صفحه در حال ویرایش عمیق است.

یکی از نویسندگان مداخل ویکی وحدت مشغول ویرایش در این صفحه می باشد. این علامت در اینجا درج گردیده تا نمایانگر لزوم باقی گذاشتن صفحه در حال خود است. لطفا تا زمانی که این علامت را نویسنده کنونی بر نداشته است، از ویرایش این صفحه خودداری نمائید.
آخرین مرتبه این صفحه در تاریخ زیر تغییر یافته است: ۱۲:۲۸، ۱۶ مه ۲۰۲۲؛


مجیب الرحمن
نام مجیب الرحمن
زاده 17 مارس 1920م، منطقه تنگیپورا، بنگلادش
درگذشت 15 اوت 1975م، داکا
دین و مذهب اسلام، تسنن
فعالیت‌ها اولین رئیس جمهور بنگلادش، پایه گذار بنگلادش، موسس حزب لیگ عوامی

شیخ مجیب الرحمن موسس و رهبر حزب لیگ عوامی و بنیانگذار کشور بنگلادش می‎باشد. در سال 1971م، به رهبری او پاکستان شرقی (بنگلادش) از پاکستان غربی (پاکستان فعلی) جدا شد و کشور بنگلادش را تشکیل داد. وی اولین رئیس‌جمهور کشور بنگلادش می باشد. در کودتای نظامی سال 1975م، که بر علیه او صورت گرفت. همراه با خانواده خود کشته شد.

زندگی‌نامه

مجیب الرحمن در 17 مارس 1920م، در منطقه فریدپور به دنیا آمد. او لیسانس تاریخ و علوم سیاسی خود را از کالج اسلامیه کلکته در سال 1947م، اخذ نمود.

فعالیت‌های سیاسی

او از دوران دانشجویی شروع به فعالیت های سیاسی کرد. از سال 1943م تا 1947م، او عضو شورای اتحادیه هند و مسلمانان بود. از سال 1945 تا 1946م، دبیر کل اتحادیه دانشجویان کالج اسلامیه بود. در سال 1946م، به عضویت مجلس بنگال انتخاب شد. وی بلافاصله پس از تشکیل پاکستان در سال 1947م، از حزب مسلم لیگ استعفا داد تا خود را مخالف با ملیت اردو نشان دهد. با تشکیل اتحادیه دانشجویان مسلمان نشان داد که وی از همان ابتدا به جای ملیت اردو، طرفدار ملیت بنگالی بوده و مانند بسیاری دیگر از رهبران مسلم لیگ، صرفا طرفدار مسلم لیگ بوده است، زیرا این جنبش مردمی در آن روزها با پیوستن به آن می توان به قدرت دست یافت [۱].

پیوستن به حزب لیگ عوامی

زمانی که حسین سهروردی لیگ عوامی را در سال 1952م تشکیل داد، مجیب الرحمن در تشکیل حزب شرکت کرد. در سال 1953م، وی دبیر کل حزب عوامی لیگ شد و در انتخابات مارس 1954م به عضویت مجلس استانی پاکستان شرقی به عنوان نامزد جبهه جگتو انتخاب شد. او در تدوین قانون اساسی در سال 1956م، شرکت کرد. اما وی با حدود خودمختاری استانی که در قانون اساسی تعیین شده بود موافق نبود. وی در کنفرانس جهانی صلح در پکن در سال 1952م، و کنفرانس صلح جهانی در استکهلم در سال 1956م، شرکت کرد. در اواخر همان سال او به عنوان رئیس یک هیئت پارلمانی از چین دیدن کرد.

کنفرانس ملی لاهور

در فوریه 1966م، او شش نکته را برای اولین بار در نشست کنفرانس ملی در لاهور ارائه کرد

منابع