حشویه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'ي' به 'ی')
خط ۶: خط ۶:


==تاریخچه و اعتقاد==
==تاریخچه و اعتقاد==
حشویه در اسلام لقب تحقیرآمیزى است که بعضى از علماى کلام اسلام مانند «[[معتزله]]» به «ا[[صحاب حديث|صحاب حدیث]]» دادند، زیرا اصحاب حدیث غالبا قایل به «تجسّم» و «تشبیه» خداوند بودند. دیگر آن که حشویه را از آن جهت به این لقب خواندند که [[احاديث|احادیث]] روایت شده از [[رسول خدا (ص)]] که اصلى براى آن نیست، بدون تحقیق در کلام خود وارد کنند و جمیع ایشان قایل به جبر و تشبیه ‏اند. در کتاب «هفتاد و سه ملت» نوشته شده است:
حشویه در اسلام لقب تحقیرآمیزى است که بعضى از علماى کلام اسلام مانند «[[معتزله]]» به «ا[[صحاب حدیث|صحاب حدیث]]» دادند، زیرا اصحاب حدیث غالبا قایل به «تجسّم» و «تشبیه» خداوند بودند. دیگر آن که حشویه را از آن جهت به این لقب خواندند که [[احادیث|احادیث]] روایت شده از [[رسول خدا (ص)]] که اصلى براى آن نیست، بدون تحقیق در کلام خود وارد کنند و جمیع ایشان قایل به جبر و تشبیه ‏اند. در کتاب «هفتاد و سه ملت» نوشته شده است:
حشویه معتقدند که سخن گفتن در هر جاى که شنونده نباشد عبث و بیهوده و امر کردن در جایى که مأمورى نباشد بى ‏نتیجه است.
حشویه معتقدند که سخن گفتن در هر جاى که شنونده نباشد عبث و بیهوده و امر کردن در جایى که مأمورى نباشد بى ‏نتیجه است.
اکنون چون معلوم است در ازل آزال غیر خداى ذو الجلال هیچ موجودى نبوده است «کان اللّه و لم یکن معه شی‏ء» خطاب مستطاب رب الارباب را مستمع کسى نبوده باشد، پس در خلوت خانه ازلى امر و نهى با که بود، «... وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ...»[[سوره بقره]]، آیه 83. چون موسى نبود و [[فرعون]] نبود، خطاب حق با که بود.در رساله «معرفة المذاهب» آمده که حشویه معتقدند واجب و سنت و نقل هر سه یکى است، زیرا هر سه بر یک لفظ وارد است.<ref>محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
اکنون چون معلوم است در ازل آزال غیر خداى ذو الجلال هیچ موجودى نبوده است «کان اللّه و لم یکن معه شی‏ء» خطاب مستطاب رب الارباب را مستمع کسى نبوده باشد، پس در خلوت خانه ازلى امر و نهى با که بود، «... وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ...»[[سوره بقره]]، آیه 83. چون موسى نبود و [[فرعون]] نبود، خطاب حق با که بود.در رساله «معرفة المذاهب» آمده که حشویه معتقدند واجب و سنت و نقل هر سه یکى است، زیرا هر سه بر یک لفظ وارد است.<ref>محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159

نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۳۳

حشویه‏ لقبی طعن‌آمیز برای طیفی از گرایش های سیاسی ـ اعتقادی در تاریخ اسلام است که منسوبان به آن همواره از سوی مخالفان متهم به جهل و بی‌اعتنایی به روش های عقلانی بوده‌اند.

معنای لغوی حشو

حشو در لغت به معنى چیزهایى از پنبه و پشم و غیر آن است که لحاف و بالش و تشک را با آن ها پر می کنند و همچنین به کلام زاید را که‏ در اداى مطلب واقع شود، حشو می گویند. [۱]

تاریخچه و اعتقاد

حشویه در اسلام لقب تحقیرآمیزى است که بعضى از علماى کلام اسلام مانند «معتزله» به «اصحاب حدیث» دادند، زیرا اصحاب حدیث غالبا قایل به «تجسّم» و «تشبیه» خداوند بودند. دیگر آن که حشویه را از آن جهت به این لقب خواندند که احادیث روایت شده از رسول خدا (ص) که اصلى براى آن نیست، بدون تحقیق در کلام خود وارد کنند و جمیع ایشان قایل به جبر و تشبیه ‏اند. در کتاب «هفتاد و سه ملت» نوشته شده است: حشویه معتقدند که سخن گفتن در هر جاى که شنونده نباشد عبث و بیهوده و امر کردن در جایى که مأمورى نباشد بى ‏نتیجه است. اکنون چون معلوم است در ازل آزال غیر خداى ذو الجلال هیچ موجودى نبوده است «کان اللّه و لم یکن معه شی‏ء» خطاب مستطاب رب الارباب را مستمع کسى نبوده باشد، پس در خلوت خانه ازلى امر و نهى با که بود، «... وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ...»سوره بقره، آیه 83. چون موسى نبود و فرعون نبود، خطاب حق با که بود.در رساله «معرفة المذاهب» آمده که حشویه معتقدند واجب و سنت و نقل هر سه یکى است، زیرا هر سه بر یک لفظ وارد است.[۲]

پانویس

  1. محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
  2. محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159