ابوعمرو دمشقی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
(صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="wikiInfo">جایگزین= |بندانگشتی| {| class="wikitable aboutAuthorTable" style...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۶: خط ۲۶:
=اساتید=
=اساتید=


او با[[ابو عبدالله الجلاء|ابو عبد الله جلاء]] هم نشین و از اصحاب [[ذو النون المصری|ذونون مصری]] بود. او همچنین درعلم [[حدیث]] شاگردی عبيد بن الحسحاس و عمر بن عبد العزيز را کرده است.
او با [[ابو عبدالله الجلاء|ابو عبد الله جلاء]] هم نشین و از اصحاب [[ذو النون المصری|ذونون مصری]] بود. او همچنین درعلم [[حدیث]] شاگردی عبيد بن الحسحاس و عمر بن عبد العزيز را کرده است.


=شاگردان=
=شاگردان=

نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۵۷

نام أبو عمرو الدمشقي
نام‎های دیگر
درگذشت 320ق

أبو عمرو الدمشقي یکی از علمای بزرگ اهل سنت و از بزرگان تصوف در قرن چهارم هجری بود[۱].

دیدگاه بزرگان

ابوعبد الرحمن سلمی

سلمی درمورد دمشقی چنین می گوید:یکی از بزرگترین مشایخ شام بود و از بزرگان اهل فتوی به شمار می آمد[۲].

ابو نعیم اصفهانی

او درباره دمشقی می گوید: او مستقر در ولایت الهی بود و بر مکارم اخلاق نه تنها عامل بود بلکه بشدت مراقبه داشت واز همه چیز رویگردان شد و فقط متوجه صنع خداوند تبارک و تعالی بود.

اساتید

او با ابو عبد الله جلاء هم نشین و از اصحاب ذونون مصری بود. او همچنین درعلم حدیث شاگردی عبيد بن الحسحاس و عمر بن عبد العزيز را کرده است.

شاگردان

حسين بن علي الجعفي و عبد الرحمن بن عبد اللَّه المسعودي شاگردی او را انجام داده اند.

گفتار

تصوف جهان را به چشم نقص می بیند و از آن چشم بسته و بر آنکه از هر نقصی مبراست چشم می دوزد[۳].

حقیقت ترس آن است که از چیزی و کسی غیر از خدا نترسید.

ویژگی عرفا در چهار چیز است:سیاست،ریاضت،حراست و مراقبه و رعایت.سیاست و ریاضت امری ظاهری و مربوط به ظاهر است اما مراقبه و رعایت مربوط به باطن است؛ سیاست وسیله رسیدن به طهارت است و ریاضت وسیله رسیدن به اطمینان؛ سیاست یعنی حفظ خود از ناپاکی ها و کسب معرفت نفس و ریاضت نیز مخالفت با نفس و عادات آن است؛حراست به معنای بررسی حقانیت خدا در وجدان است؛ مراعات نیز به معنای رعایت حقوق الهی در خلوت است؛ میراث سیاست اقامه وفاداری بندگی خدای تبارک و تعالی است؛و میراث ریاضت رضایت بر حکم الهی است؛و میراث حراست خلوص و دیدار حق است؛ و میراث رعایت محبت و هیبت و جلال الهی است.پس عامل وفاداری پاکی و عامل مقام رضا عشق و محبت الهی است.

درگذشت

به گواهی تاریخ او در سال 320 هجری قمری درگذشت[۴].

پانویس

  1. طبقات الصوفية، أبو عبد الرحمن السلمي، ص215-217، دار الكتب العلمية، ط2003
  2. همان
  3. طبقات الأولياء، ابن الملقن، ص83، مكتبة الخانجي، ط1994
  4. أبو عمرو الدمشقي