ابوبکر عبدالله بن طاهر طایی ابهری

از ویکی‌وحدت
حسن بصری
نام أَبُو بَكْر عَبْد اللَّهِ بن طَاهِر الأبهريّ
نام‎های دیگر ابن طاهر ابهری
درگذشت 330ق

أَبُو بَكْر عَبْد اللَّهِ بن طَاهِر الأبهريّ یکی از علمای بزرگ اهل سنت متصوفه در قرن چهارم هجری بود[۱]. ابو عبد الرحمن سلمی در مورد او می گوید:او ار اجلای مشایخ منطقه جبل بود و عالمی متقی بود.مهلب بن أَحْمد الْمصْرِيّ نیز در مورد او می گوید:نفعی که در دیدار ابن طاهر ابهری بیش از دیگر مشایخ تصوف بود. ابونعیم اصفهانی نیز در مورد او می گوید:رایت بزرگواری بر او عنایت شده بود.زبانش در شرح توحید توانا بود و خداوند به او کرم نموده بود[۲].ابن طاهر از معاصران ابوبکر شبلی بود و با یوسف بن الحسین رازی هم صحبت بود و با مظفر قرمیسینی و شیوخ دیگر رفاقت داشت[۳]. وی در حدود سال 330 هجری قمری درگذشت[۴].

گفتار

در مصیبت سه چیز است: تطهیر، کفاره و تذکر.تطهیر از گناهان کبیره است و کفاره از گناهان صغیره است و تذکراتی به اهل پاکی و صفا داده می شود.

از جمله احکام فقیر سلوک بی رغبتی است اگر لازم شد باید رغبت او از نیازش بیشتر نباشد.

قومی خدا را با زبان اعمالشان می خواندند و قومی دیگر به رحمتش امیدوار بودند؛ببین فاصله بین آنانی که به عملشان امید دارند و آنانی که به رحمتش امید بسته اند فاصله است.

هدف صالحان اطاعت بدون معصیت و هدف علما حرکت در راه صواب و درست است و نیت عرفا تعظیم قلبی به درگاه الهی است در حالی که هدف مشتاقان زودتر به لقاء یار نائل شدن است و آرزوی مقربان آرامش دل به درگاه خداوند متعال است[۵].

پانویس

  1. طبقات الصوفية، أبو عبد الرحمن السلمي، ص295-298، دار الكتب العلمية، ط2003
  2. حلية الأولياء، أبو نعيم الأصبهاني، ج4، ص424
  3. لواقح الأنوار في طبقات الأخيار، الشعراني، ج1، ص96
  4. الرسالة القشيرية، أبو القاسم القشيري، ص128
  5. ابن طاهر الأبهري