محمد بن خالد برقی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
جز (Hoosinrasooli صفحهٔ عبدالله محمد بن خالد برقی را به محمد بن خالد برقی منتقل کرد)
خط ۲۸: خط ۲۸:
«شیخ صدوق» از فرزندش نقل حدیث می‏‌کند و از خود او روایت ندارد، پس گویا وی در زمان کودکی صدوق از دنیا رفته بود. بنابراین وفات او تقریباً حدود 312هجری اتفاق افتاده است.
«شیخ صدوق» از فرزندش نقل حدیث می‏‌کند و از خود او روایت ندارد، پس گویا وی در زمان کودکی صدوق از دنیا رفته بود. بنابراین وفات او تقریباً حدود 312هجری اتفاق افتاده است.


=شاگردان=
== شاگردان ==
 
از شاگردان مشهور وی می‌توان [[حسن بن حمزه طبری]]، [[علی بن احمد]] و [[محمد بن یعقوب کلینی|شیخ کلینی]] را نامبرد.
از شاگردان مشهور وی می‌توان [[حسن بن حمزه طبری]]، [[علی بن احمد]] و [[محمد بن یعقوب کلینی|شیخ کلینی]] را نامبرد.



نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۰

احمد بن عبدالله بن احمد بن ابی عبدالله محمد بن خالد برقی
عالمان شیعه.jpg
نام کاملاحمد بن عبدالله بن احمد بن ابی‏‌عبدالله محمد بن خالد برقی
اطلاعات شخصی
سال تولد250 ق، ۲۴۳ ش‌، ۸۶۴ م
محل تولدقم
سال درگذشت312 ق، ۳۰۳ ش‌، ۹۲۴ م
محل درگذشتقم
دیناسلام، شیعه
شاگردان
فعالیت‌هامحدث شیعی

احمد بن عبدالله بن احمد بن ابی‏‌عبدالله محمد بن خالد برقی، محدث شیعی در نیمه نخست سده چهارم هجری.

معرفی اجمالی

احمد بن عبدالله بن احمد بن ابی‏‌عبدالله محمد بن خالد برقی، محدث شیعی در نیمه نخست سده چهارم هجری. فرزند او «علی بن احمد» از اساتید شیخ صدوق بوده و جد پدری او «محمد بن خالد برقی» از شخصیت‏‌های نامدار شیعه و صاحب کتاب «محاسن» و «طبقات» است. وی با علی بن محمد بن ابی‏‌القاسم ماجی لویه معاصر است و با یکدیگر رابطه خویشاوندی دارند زیرا «برقی» جد مادری اوست. درباره ولادت و وفات او اطلاع درستی نداریم. وی از جدش که در 274هجری در قم وفات یافت، روایت دارد بنابراین ولادت او سال‏‌ها پیش از وفات جدش بوده است. هم‌چنین درباره وفات او می‏‌توان حدس زد که چون «شیخ صدوق» از فرزندش نقل حدیث می‏‌کند و از خود او روایت ندارد، پس گویا وی در زمان کودکی صدوق از دنیا رفته بود. بنابراین وفات او تقریباً حدود 312هجری اتفاق افتاده است.

در منابع معتبر گزارشی از شرح‏‌حال او نیامده است اما قرائن حاکی از آن است که وی در قم از یک خانواده علمی، فرهنگی و مذهبی تولد یافت و در همین شهر پرورش یافته است. وی با حضور در مجالس درس اساتید و بزرگان قم، بزودی در علوم حدیث تبحر یافت و به آن اندازه رسید که وقتی «حسن بن حمزه طبری» در 300هجری وارد قم شد و ظاهراً تا 328هجری در آن‌جا اقامت داشته، توانسته از محضر درس او استفاده کند. در منابع حدیثی روایات او تنها از طریق جدش برای ما نقل شده است، بنابراین اساتید دیگر او قابل شناسایی نیستند. از شاگردان او افزون بر «ابن حمزه طبری» می‌‏توان پسرش «علی بن احمد» و شیخ کلینی را نام برد. از او اثر تألیفی بر جای نمانده است.

درگذشت

«شیخ صدوق» از فرزندش نقل حدیث می‏‌کند و از خود او روایت ندارد، پس گویا وی در زمان کودکی صدوق از دنیا رفته بود. بنابراین وفات او تقریباً حدود 312هجری اتفاق افتاده است.

شاگردان

از شاگردان مشهور وی می‌توان حسن بن حمزه طبری، علی بن احمد و شیخ کلینی را نامبرد.

منابع

  • تنقیح المقال (حجری)، ج1ص82 شماره496؛
  • طبقات اعلام الشیعه، ج1صص30 و171 و201؛
  • طرائف المقال، ج1صص203 و204، شماره‌‏های 1188 و1189؛
  • الکلینی و الکافی، ص493 به بعد؛
  • المحاسن(مقدمه)، به قلم سیدجلال‌الدین محدث ارموی، ج1ص12.