ابومحمد جریری

ابومحمد احمد بن محمد بن الحسین جریری از علمای اهل سنت و تصوف برجسته در قرن چهارم هجری است[۱]. وی از علمای شیوخ صوفیه و از اصحاب ارشد جنید بود و هنگامی که جنید درگذشت او را به جای او نشاندند و آداب تصوف را از وی گرفتند و احادیثی به او نسبت داده می‌شود.

حسن بصری
نام ابومحمد احمد بن محمد بن الحسین جریری
نام‎های دیگر ابومحمد جریری
حیات قرن چهارم

ابونعیم اصفهانی

ابونعیم اصفهانی در مورد او گفت: بار سنگین معرفت را حمل می‌کرد و همچون پرنده ای لاغر در اثر ریاضت‌ها مهاجر به سوی حق بود و از مقام حکمت در برابر نااهلان صیانت می‌نمود و مدعیان دروغین معرفت و عرفان را رسوا می‌کرد[۲]."

گفتار

منتها هدف توده مردم درخواست کردن، در درجه بعد افراد اهل دعا و درخواست از حضرت باریتعالی می‌شوند ولی عرفا تمام همتشان یاد و توجه به حضرت حق است.

هرکس که نفس بر او چیره شود اسیر بند خواسته‌ها و شهوات می‌شود و اشارات معنوی بر قلب او حرام می‌شود پس دیگر او از کلام الهی لذت نخواهد برد حتی اگر دائما زبان او مشغول ذکر باشد زیرا خداوند فرموده: به زودی کسانی را که در روی زمین به ناحق تکبر می‌ورزند از ایمان به آیات خود منصرف می‌سازیم[۳].

بنیان ادیان، تداوم ایمان و صحت بدن‌ها از طریق سه چیز به دست می‌آید: کفایت، حفاظت(ارتقاء) و مراقبت.

هرکس به خدا اکتفا کند روح او اصلاح می‌شود و هرکس از آن‌چه نهی می‌کند بترسد رفتار او اصلاح شود ثمره کفایت معرفت است. پیامد تقوا حسن خلق است و هدف مراقبت از خود، اعتدال در طبیعت(بدن) است[۴].

پانویس

  1. طبقات الصوفیة، تألیف: أبو عبدالرحمن السلمی، ص203-206، دار الکتب العلمیة، ط2003
  2. حلیة الأولیاء، تألیف: أبو نعیم الأصبهانی، ص347-348
  3. اعراف 146
  4. أبو محمد الجریری