احمد بن خضرویه بلخی

از ویکی‌وحدت، دانشنامۀ مجازی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حسن بصری
نام أبوحامد أحمد بن خضرویه البلخی
نام‎های دیگر خضرویه بلخی
درگذشت 240ق

أبوحامد أحمد بن خضرویه البلخی یکی علمای بزرگ و مشایخ تصوف اهل سنت در قرن سوم هجری بود[۱]. او از بزرگان مشایخ خطه خراسان در آن عصر به شمار می‌آمد. ذهبی از او با عنوان زاهد کبیر و ربانی شهیر یاد می‌کند.

اساتید

او از سه شیخ بزرگ تصوف یعنی تراب نخشبی حاتم اصم و بایزید بسطامی بسیار بهره برد.

شاگردان

خضرویه استاد بسیاری از مشایخ بزرگ اهل تصوف مانند: ابوحفض نیشابوری، محمد بن الفضل البلخی أبوبکر وراق، محمد بن حامد ترمذی بود.

وفات

به شهادت کتب تاریخ او در سال 240 هجری قمری وفات یافت[۲].

گفتار

راه روشن است و حق آشکار و منادی شنیده می‌شود. پس از این هیچ کس متحیر نمی ماند مگرآنان که از چشم دل بی بهره اند.

خواب غفلت بسیار سنگین و سخترین غفلت شهوت ورزی و اگر سنگینی غفلت نبود نفس شهوت ران بر تو پیروز نمی شد[۳].

پانویس

  1. طبقات الصوفیة، تألیف: أبو عبدالرحمن السلمی، ص95-98، دار الکتب العلمیة، ط2003
  2. أحمد بن خضرویه
  3. صفة الصفوه ج 4 ص 137 س 16